De Waal
De Waal
Als ik vroeger aan de Waal dacht, dacht ik aan gedichten zoals dat van Hendrik Marsman:
Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
Of ik denk aan dit gedicht van Martinus Nijhoff:
De moeder de vrouw
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden,
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.
Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
Zo is de Waal zeker. Maar een paar weken geleden was ik aan de Waal, om een workshop schilderen te volgen bij Marianne Polhout, gerenommeerd kunstenares; zie ook haar website:
http://www.atelierdebark.nl/CAAD6598-F5A1-4774-8535-BE0C37936A21/index.html.html
De workshop was een uitdaging; abstract schilderen is andere koek dan figuratief en gaat ultiem om ritme, licht en verbinding. Daar heb ik dus flink aan gewerkt, aan de Waal.
En die Waal? Ja, er varen schepen op de Waal. Ik heb geen vrouw horen zingen, maar hoorde wel de zware dieselmotoren van het af en aan vrachtschipverkeer. De Waal is een snelweg voor schepen. En die schepen hadden het makkelijk als ze met de stroom meevoeren, maar tegen de stroom in kwamen ze nauwelijks vooruit. Want de Waal is een brede, maar geen traag stromende rivier die eindeloos traag door laagland gaat! Het is een rivier vol stroomversnellingen. Als je daar in valt is het maar de vraag of en waar je weer bovenkomt. Aan de Waal besefte ik hoe belangrijk het idee is van de Tao: meezwemmen met de stroom en je draai vinden, waar je ook in terechtkomt, liever dan je verzetten en kopje onder gaan.
We schilderden bij wat de steenfabriek werd genoemd; nu is er niet veel meer van te zien, maar op die plaats werden de beroemde Waaltjes dus gebakken en verscheept. Leuk om daar te zitten schilderen! En we waren overgeleverd aan de elementen: de eerste dag regen, de tweede dag wind en zon op het water. Een fantastische ervaring.
http://christinasgallery.exto.nl/kunstwerken/115644752_Waal.html#.Umf2BI3CSUl
Christina Cornelis